Drie jaar geleden opende ik Jumbo Monique Heerhugowaard op een plek waar een andere super het niet had gered. Een plek waar weliswaar een parkeerplaats was, maar niet in het zicht van voorbijgangers. Een plek waar je eerst driemaal aan voorbijreed voordat je op je netvlies had dat daar een super zat.
Dromen, durven en doen. Dat zijn credo’s waarmee ik mijn leven leef, altijd langs het randje van mijn comfortzone. Zo kom ik op plaatsen waar ik anders nooit zou komen en ontmoet ik een grote diversiteit aan mensen. Op het randje leven betekent een leven met vele hoogtepunten, maar dit maakt ook de diepte in jezelf zichtbaar. Het altijd jezelf uitdagen om alles uit het leven te halen maakt dat je schaduwkanten niet verstopt kunnen blijven.
Ik geloofde in dit vestigingspunt, ik geloofde dat het mogelijk was om daar een rendabele super te exploiteren. Een winkel met twee ingangen, in een wijk met succesvolle ouderen: een groep mensen die nog behoorlijk winkeltrouw is. Het moest wel een andere dan andere supermarkten zijn als wij het verschil wilden maken.
Op een bepaald moment zei een klant in de winkel tegen mij: ‘Jullie gaan hier weg, hè!?’ ”
Op mijn eigen onconventionele manier ging ik aan de slag. En mijn God, wat was dat eerste jaar zwaar. De omzet kwam maar matig op gang en zodoende gierden de derving en de personeelskosten door het dak. Dat dit veel met mij als persoon deed, is natuurlijk niet vreemd. De twijfel sloeg toe. Waarom kon ik deze winkel niet aan de praat krijgen?
Op een bepaald moment zei een klant in de winkel tegen mij: ‘Jullie gaan hier weg, hè!?’ Ik antwoordde ontkennend en verbaasd. ‘Ja,’ zei hij, ‘zelfs bij de gemeente zeggen ze dit!’ Hij zei dit zo stellig en op zo’n besliste toon dat ik heel diep werd geraakt.
Het bleek de ommekeer. Even later in de auto, op weg naar een afspraak, merkte ik dat ik heel boos was: wie denkt hij wel dat hij is? En ik weet zelf ook wel dat het niet zo goed gaat. Maar ook: wat heeft het voor zin om dit tegen mij te zeggen? De emotie die ik lang verborgen had gehouden kwam los en maakte dat er ruimte kwam. Eindelijk stopte ik met zo vreselijk mijn best doen om er een succes van te maken.
De winkel was goed, de medewerkers bereid om te leren en de cijfers ontwikkelden zich heel langzaam door naar waar ik ze wilde hebben. En waarachtig, de omzet begon te stijgen. Dit patroon zette gestaag door en ondertussen is Heerhugowaard doorgegroeid naar een volwassen supermarkt waar mooie resultaten worden geboekt.
En nu, drie jaar verder, hebben wij net weer geïnvesteerd. Enkele stellingen zijn gedraaid, de servicebalie is geïntegreerd met de foodcorner. Het PostNL-punt is vervangen door kluisjes en de zelfscankassa’s hebben plaatsgemaakt voor een zelfscanplein.
Wij kijken vol vertrouwen naar de toekomst, met de wetenschap dat je soms eerst je eigen schaduwen in het licht moet zetten voordat je dromen waarheid worden. Nu ik terugkijk, weet ik dat ik veel heb geleerd in de afgelopen jaren en ben ik trots. Trots op de mensen met wie ik deze klus geklaard heb, en trots op mijzelf. En dat is voor een geboren en getogen West-Fries best een dingetje…
