Ik neem aan dat de directie met de oprichting van die VAR heeft ingestemd en vroeg me daarom bij het lezen af wat haar daartoe heeft bewogen. Zoiets doe je toch niet vrijwillig? Laten we wel wezen: gezien de vele discussies over het al of niet adviesplichtig zijn van voorgenomen besluiten, verwacht de gemiddelde directie weinig tot niets van de inbreng van een ondernemingsraad. Zonder die wettelijke verplichting met de mogelijkheid bij weigering in beroep te gaan, zou er waarschijnlijk helemaal niet om advies worden gevraagd. Oké, het kan handig zijn te weten hoe ze er over denken, maar om de plannen daarop aan te passen is natuurlijk niet aan de orde.
Slaag je er als directie al in zonder kleerscheuren de horde ondernemingsraad te nemen, sta je voor de volgende hindernis. Ook de cliëntenraad moet bij belangrijke wijzigingen in de organisatie tijdig om advies worden gevraagd. Omdat je daar ook weinig inhoudelijks van verwacht – je kunt er helaas niet omheen – pas je dezelfde strategie toe als bij een ondernemingsraad. Je isoleert ze van de mensen die ze vertegenwoordigen door ze er voortdurend aan te laten herinneren dat ze vooral ook werknemer of cliënt/patiënt zijn. Door de jaren heen heb je ervaren dat een dergelijke benadering zeer overtuigend kan werken: benadrukken dat ze met de directeur aan tafel zitten.
Na al deze bochten zonder al te veel averij genomen te hebben, zouden de meeste directies al het gevoel hebben hun salaris meer dan waard te zijn geweest. Niet echter de directie van het Albert Schweitzer ziekenhuis. Zij ziet halsreikend uit naar het overleg met de VAR en het op basis daarvan uitgebrachte advies.
Als toetje is daar straks het overleg met de raad van toezicht. Deze zal, overdonderd door zoveel positief advies over het besluitvoornemen, het volste vertrouwen in de plannen uitspreken en tijdens het diner na afloop laten weten dat het toekennen van de bonus ook dit jaar niet ter discussie staat.
